Ήμουν μόλις 9, τώρα 47 αλλά δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ και τώρα που το περιγράφω ομολογώ ότι δακρύζω. Το θυμάμαι σαν χτες.
Ήταν 3 Ιουνίου του 1987. Άρχιζε το Ευρωμπάσκετ της Αθήνας, μια διοργάνωση που εκτός από ότι άλλαξε την πορεία του αθλήματος στην χώρα μας, μπορεί και να άλλαξε ή να επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την ζωή όλων εμάς (των τυχερών πιτσιρικάδων) που ζήσαμε όλο εκείνο το πράγμα από την αρχή ως το τέλος. Κανείς δεν περίμενε κατάκτηση, όλοι είμασταν ήδη χαρούμενοι για αυτό που γινόταν.
3 Ιουνίου λοιπόν, περίμενα πως και πως το τζάμπολ. Αν και μικρός σχετικά ήξερα αρκετά για τις ομάδες και δεν γινόταν να χάσω με τίποτα το τζάμπολ. Απόγευμα θα έπαιζε η Εθνική με την Ρουμανία, στις 7, και υπήρχε πολύς χρόνος στη ημέρα για παιχνίδι. Γύρω στις 5 το απόγευμα ο πατέρας μου με διέκοψε από την ανάγνωση των κόμικς για να πάμε στο δάσος, στις κούνιες. Δέχτηκα με την δέσμευση να μην χαθεί το τζάμπολ των 7, εύκολο γιατί και ο πατέρας μου ανυπομονούσε για το ματς αλλά είχε ανάγκη και από καθαρό αέρα. Εγώ έμενα τότε κοντά στο Σέιχ Σου και ανεβήκαμε στην “Ατλαντίδα”. Πνεύμονας για την Θεσσαλονίκη με γήπεδα, κούνιες, περίπατοι. Κούνιες εγώ, πηγαδάκι με φίλους ο μπαμπάς. “Κούνιες” … παίρνεις φόρα και προσπαθείς να πετάξεις όσο μακρύτερα, να σπάς τα ρεκόρ. Σε μια προσγείωση πέφτω με την μύτη και φεύγουμε νοσοκομείο αφού το αίμα έτρεχε ποτάμι. Αγώνας δρόμου γιατί ήταν 6 και έπρεπε να προλάβουμε και το τζάμπολ. Φτάνουμε στο ΑΧΕΠΑ …, ευτυχώς μας παίρνουν αμέσως και παρακαλούμε τον γιατρό να κάνει όσο μπορεί πιο γρήγορα. Ούτε θυμάμαι τι έγινε, έκλαιγα από τον πόνο αλλά παρακαλούσα να με αφήσουν να φύγω. Θυμάμαι ότι 5 λεπτά πριν το τζάμπολ ήμουν στον αγαπημένο μου καναπέ, απέναντι από την ασπρόμαυρη Panasonic τηλεόραση και δεν έχασα ούτε ένα λεπτό από την διοργάνωση.
Σε ευχαριστώ μπαμπά για όλα που έχεις κάνει για μένα αλλά κυρίως για εκείνο το τζάμπολ. Εκείνο το τζάμπολ, εκείνη η διοργάνωση νοιώθω ότι επηρέασε την ζωή μου. Είχαμε λίγα πράγματα τότε αλλά είμασταν πολύ ευτυχισμένοι και αγαπούσαμε το άθλημα.
Σταυρόπουλος με την μπάλα στη φωτό, Μέμος Ιωάννου, Γκάλης και Καμπούρης με το 7. Να με συμπαθάτε δεν θυμάμαι τους Ρουμάνους.